لَايَغشَاهُمْ نَومُ العُيُونِ ، وَلَا سَهْوُ العُقُولِ ، وَلَا فَتْرةُ الأبدَانِ ، وَلَا غَفْلَةُ النِّسيَانِ « 1 » . خواب ديدگانشان را فرو نمىگيرد ، گرفتار سهو و نسيان عقول نيستند ، بدن‌هايشان اسير خستگى نمىگردد و فراموشى سراغ آنان نمىآيد . پيامبران و امامان نيز چنين هستند يعنى از خطا در فكر و خواب غفلت و بيمارى سهو و نسيان و انحراف در عمل و زشتى اخلاق مصونند . قدرت ارتكاب گناه در معصوم اين طور نيست كه معصوم از روى اجبار گناه نكند يعنى قادر به گناه نباشد ، قادر به گناه هست ولى گناه نمىكند و به عبارت ديگر ، صدور گناه از معصوم امتناع ذاتى ندارد يعنى عقلًا محال نيست ولى با اين حال نه فكر گناه به او راه مىيابد و نه گناه مىكند . در هر صورت ، ملكهء عصمت - چه علمى و چه عملى - اين گونه نيست كه مقتضيات قواى انسانى را نابود سازد چون هر كدام از قوا ، اقتضايى دارد كه هم مىتوان متعلق اقتضايش را از راه حلال فراهم كرد و هم از راه حرام ارضا نمود . حس شنوايى خواستار آواز و آواى دلنشين و دلپذير است ، حس بينايى از مناظر زيبا لذّت مىبرد و حس چشايى و لامسه و بويايى نيز چنين است . سركوب اين قوا نادرست و شايد محال عادى باشد ، از اين رو بايد هر قوّه‌اى را به آنچه اقتضا دارد رسانيد ولى از راه حلال . معصوم مىكوشد تا افزون بر حفظ و كنترل خود و به نوعى

--> ( 1 ) - نهج البلاغة : 39 ، خطبهء اول ؛ بحار الأنوار : 54 / 176 ، حديث 136 .